Vandaag was het zo’n avond …

Zelf kwam ik al zingend thuis vandaag: ‘het is weer een mooie dag nanananaaanana, het is weer een mooie dag!’. (Voor je denkt dat ik elke dag zo thuiskom, think again, maar vandaag had ik echt gewoon een fijne werkdag.)

Een kwartier – en een heel repertoire – later kwamen de boys thuis. Ik schets even het volgende halfuur voor jullie:

‘Ik moet nú kaka doen, mama!’

‘Mijn onderbroek is vuil, ik moet nú een nieuwe onderbroek hebben!’

‘Ga er dan eentje halen’

‘Neeeee, jij moet dat doen! Jij bent mijn mama, jij moet dat nu doen! Ik kan dat nu toch niet doen, ik moet naar het toilet!’

Aangezien ik goedgezind ben, huppel ik bijna de trap op om die onderbroek te halen.

Vijf minuten later …

‘Ik heb honger, ik wil met de pannetjes eten!

‘Dat gaat nu niet, we eten garnaaltjes met ei.’

‘Etjeee, ik lust dat niet, ik wil nú met de pannetjes eten! Je hebt dat toch beloofd om nog een keer met de pannetjes te eten?!’ (de verontwaardiging in zijn blik kunnen jullie er zelf wel bij denken)

Dat komt er natuurlijk van als je ‘raclette’ opwaardeert naar een maandelijkse maaltijd in plaats van het bij de feestdagen te houden.

Ondertussen is Lou al 10 minuten bezig met een uitleg te doen over zijn schooldag: ‘Ik ben in de opvang geweest, op een trapje en ik ben gevallen. Boem, mijn neusje op de grond en allemaal bloed! En mijn neusje bloedt en dan moet ik zó duwen op mijn neusje. En dan …’
You get my point …

We zijn al zover dat ik Lenn probeer te sussen met de Kidizoom die hij voor zijn verjaardag kreeg. Daar staat een soort spelletje à la Snake op. (Ik weet het, enorm pedagogisch verantwoord …)

‘Mamaaaaa, ik duw op die knop maar dat mannetje gaat niet vooruit! Dat gaat hier niet, ik kan dat nooit, ik wil dat je nú komt! Zie je, dat mannetje doet niets! Ik kan er niets van, dat spelletje is veel te moeilijk!?’

De Kidizoom vliegt nog net niet door de living. Ons kind van 5 is duidelijk niet klaar voor computerspelletjes (en maar goed ook 😉 ).

We kunnen aan tafel. Omelet met garnaaltjes, champignons en tomaten.

‘Ik wil een dopeitje!’

Gelukkig was ik hier helemaal op voorzien. Dopeitjes zijn hier favoriet. Aan tafel dus, rust, eten, genieten …

Tot we aan de logopedie-oefeningen moesten beginnen …

Het was zo’n avond vandaag …

Jo-Lynn

Advertisements

15 gedachtes over “Vandaag was het zo’n avond …

  1. Ik vind het nooit zo leuk om thuis te komen in mijn eentje… Maar, als ik dan zo lees wat er na een (drukke) werkdag op je af kan komen vliegen allemaal! Aan de andere kant lijkt het me het allemaal waard want wat schrijf je dit vol liefde en positiviteit allemaal op!

    Like

  2. Hahahaha lig helemaal in een deuk. Wat een heerlijk kind heb je. Zelf geen kinderen maar zie wel veel van deze dingen terug bij kids van vriendinnen – leuk leuk!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s